17 februari 2026
Tot ons verdriet is enkele dagen na zijn 89e verjaardag onze voormalig bestuurder en vicevoorzitter Ton van Vugt plotseling overleden. In Ton, eerder reeds benoemd tot erelid van het stichtingsbestuur, verliezen we niet alleen een trouwe ondersteuner van onze stichting, maar boven alles een aimabel mens.
Ton heeft zich decennia lang ingezet voor onze stichting. En hoe! Zijn ‘vingerafdrukken’ zitten op heel veel activiteiten. Maar hij voerde zijn taken vooral uit op de achtergrond. De plek waar hij het liefste de dingen deed, die nodig zijn om alles op rolletjes te laten lopen.
Vasthoudendheid was een van zijn belangrijkste kenmerken. Toen de stichting na het overlijden van enkele prominente bestuursleden van de eerste uren bestuurlijke versterking nodig had, was het Ton die de contacten legde met de stichting Jongeren Ontmoeten Edith Stein-Echt. De jongeren hadden zijn oprechte warme belangstelling en hij zag hen graag in het stichtingsbestuur instromen. We zijn op die weg. Uiteindelijk leidt ook die inzet van Ton tot een samenwerking, waardoor de activiteiten van beide stichtingen in elkaar gaan schuiven.
Na de vaststelling van de nieuwe bestuurssamenstelling kondigde Ton zijn afscheid aan. Hij nam deel aan de dialoog over de nieuwe koers. Na de vaststelling daarvan, gaf hij aan te willen gaan aftreden. Ton zag zijn inzet om de stichting naar een nieuwe toekomst te begeleiden immers als afgerond. En met instemming van de keuze om de stichting terug te brengen op het internationale niveau waar Echt (ook) in dit verband thuishoort. Hij was blij met de richting en stak dat ook nooit onder stoelen of banken. En mooie stimulans voor het nieuwe bestuur.
Op de achtergrond bleef hij nog altijd beschikbaar voor goede raad. Een telefoontje om wat bij te praten of om zijn mening over bepaalde mogelijke keuzes, bleef nooit onbeantwoord. Zijn grote kennis over de stichting en haar verleden kwam dan goed van pas. Van dat alles kunnen we nu helaas geen gebruik meer maken. Dat is spijtig.
Extra spijtig is dat we het informele afscheid van Ton nog niet konden plannen. Een afscheid waarbij hij niet alleen in de bloemetjes zou zijn gezet, maar waarin wij samen zondermeer het glas geheven zouden hebben op de mede door zijn toedoen ingeslagen nieuwe toekomst. Zijn betekenis voor de stichting, zoals die zich de komende jaren verder gaat ontwikkelen, zal ons blijvend aan hem doen herinneren.
Dat hij in vrede moge rusten.